Tybet bez wątpienia jest nieodłączną historyczną częścią Chin. Dzieje Tybetańczyków ściśle wiążą się również z ich oficjalna religią – buddyzmem tybetańskim. Pierwsze wzmianki na temat tego państwa sięgają już początków V wieku n.e. Plemiona koczownicze z Azji Środkowej osiedlały się wówczas na słynnej Wyżynie Tybetańskiej. W VII wieku za rządów króla Srog Bcan Sgama powstało nawet silne imperium ze stolicą w Lhasie.

W dalszych latach w Tybecie kwitło życie kulturalne i religijne. Szczególnie buddyzm odegrał ogromną rolę w historii tego państwa. W XV wieku założono tutaj sieć klasztorów, które pełniły rolę świeckich ośrodków władzy religijnej. Między innymi ten fakt w dużej mierze przyczynił się do powstania w Tybecie teokratycznego systemu rządów za czasów V Dalajlamy. Kolejne lata to bardzo udane rządy dynastii Qing.

W 1793 roku opublikowano specjalny status zatwierdzony przez cesarza w sprawie administrowania w Tybecie. W tym dokumencie Rząd Centralny Tybetu uregulował szczegółowe zasady polityczne (w tym również te dotyczące polityki zagranicznej), ekonomiczne, religijne oraz obrony narodowej. Jeszcze za czasów Republiki Chińskiej Rząd Centralny zorganizował struktury administracyjne z biurem w Lhasie, których głównym zadaniem było zarządzanie Tybetem.

23 maja 1951 roku Chiny i Tybet doszli do ważnego porozumienia w sprawie pokojowego wyzwolenia Tybetu, podpisując „Porozumienie pomiędzy Ludowym Rządem Centralnym a Miejscowym Rządem Tybetu o Pokojowym Wyzwoleniu Tybetu”. W roku 1956 ówczesny Dalajlama stał się nawet Przewodniczącym Tybetańskiego Regionu Autonomicznego, który dziewięć lat później został oficjalnie powołany do życia.

Obecnie w Tybecie panują bardzo napięte stosunki tybetańsko-chińskie. Niemal codziennie dochodzi tutaj do zamieszek na tle religijnym i społecznym skierowanym głównie przeciw rządom chińskim w tym kraju. Rząd tybetański na uchodźstwie rezyduje aktualnie w indyjskiej Dharamasali. Dalajlama oprócz kierowania rządem zajmuje się również wygłaszaniem wykładów i pisaniem książek.